Architectuur wijk Teesinkbos

De architectuur van de wijk Teesinkbos in Boekelo (gemeente Enschede) is een bijzonder en uniek voorbeeld van experimentele woningbouw uit de Post65-periode. Bungalowpark Teesinkbos is tussen 1963 en 1969 bedacht, ontworpen en gebouwd als een particulier initiatief op het terrein van het voormalige landgoed Het Teesink. Daarbij zijn met name de volgende architectonische en stedenbouwkundige kenmerken van de wijk Teesinkbos te onderscheiden:

Stedenbouwkundige opzet als een 'bladnerf'
Het grondplan van de wijk Teesinkbos is duidelijk geïnspireerd op de natuur. De straten (de Henry Dunantlaan en de Bastinglaan) slingeren namelijk door het bos in de vorm van de nerven van een boomblad. De zijstraten vertakken zich en eindigen in intieme, doodlopende woonpleintjes (waar er 3 van zijn) of zogenaamde "hoven".

Scandinavische en internationale invloeden
Nico Zantinge liet zich voor de wijk Teesinkbos sterk inspireren door Scandinavische woonideeën, en met name de organische architectuur en patio-ontwerpen van de bekende Deense architect Jørn Utzon (denk aan de Fredensborg- en Kingo-woningen). Daarnaast zijn er invloeden terug te vinden uit de Finse, Griekse en Mexicaanse architectuur, wat resulteerde in een voor Nederland zeer unieke stijl.

De Patiobungalows: Privacy en Licht
De wijk Teesinkbos bestaat uit 70 woningen, verdeeld over vier verschillende typen vrijstaande en geschakelde bungalows. Bij elk type bungalow zijn de volgende eigenschappen op ingenieuze en natuurlijke wijze gecombineerd:
-- Gesloten versus open: Aan de straatzijde tonen de woningen juist heel gesloten, met blinde muren, metselwerk en tuinen die verscholen liggen achter muren. Dit zorgt voor maximale privacy en beschutting.
-- Licht en groen: Aan de binnen- en achterzijde openen de woningen zich volledig via grote glaspartijen naar een binnentuin (patio) of naar het omliggende bos. Hierdoor loopt de natuur visueel over in het interieur van elke bungalow.

Uniform materiaalgebruik en samenhang
De grote kracht van wijk Teesinkbos is de extreme samenhang op alle schaalniveaus. Zantinge schreef een heel specifiek en natuurlijk palet aan materialen en kleuren voor, dat tijdens de bouw strikt moest worden gerealiseerd:
-- Gevels van lichtgele bakstenen.
-- Kozijnen van donkerbruin hout.
-- Daken die plat of als flauwe helling zijn uitgevoerd
-- Dakpannen uitgevoerd in zwart.

Het landschap als basis
De woningen in wijk Teesinkbos zijn verspringend gegroepeerd binnen de reeds bestaande bosrijke omgeving. Er werd destijds bewust gekozen voor het behoud en de aanplant van inheemse bomen en planten, zodat de wijk volledig kan opgaan in het reeds aanwezige landschap.